พืชชั้นต่ำชนิดมีเพื่อนชั้นสูงอยู่ 11 คน
วันหนึ่งพืชชั้นต่ำพบกับรักครั้งแรก
แล้วพืชชั้นต่ำก้อเริ่มออกห่างเพื่อนชั้นสูง
จากวันที่เคยกลับบ้านด้วยกัน
กินข้าวตอนเย็นด้วยกัน
ตอนพักก้อไปเฮฮา ตลาดแตกด้วยกัน
แต่แล้ววันเหล่านั้นก้อเลือนหายลง
ถึงแม้ว่าเพื่อนชั้นสูงจะไม่คิดอะไร
แต่ใจของพืชชั้นต่ำกลับเสียใจทุกครั้งที่
ต้องออกห่างจากเพื่อนชั้นสูง
พืชชั้นต่ำไม่หวังให้เพื่อนชั้นสูงเข้าใจ
แต่พืชชั้นต่ำอยากให้รู้ว่าถึงแม้จะออกห่าง
แต่มันไม่ได้หมายความว่าพืชชั้นต่ำ
จะเห็นความสำคัญของคำว่าเพื่อน
น้อยลงไปเลย
สิ่งสุดท้ายที่พืชชั้นต่ำจะบอก
ก้อแค่คำว่า เราขอโทษ...
English
มันทำหน้าที่ของมันทุกวัน
ทั้งเข็มสั้น เข็มยาว...
ยังคงเดินทางรอบหน้าปัด อย่างไม่รู้จักความเหน็ดเหนื่อย
ตอนเช้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
มันจะส่งเสียงกวนประสาท
เสียงที่ทำให้เราต้องตื่นจากความฝันอันแสนหวาน
เราตอบแทนมันโดยหารเอื้อมมือไป ควานหา “ตบ หรือ กดมันอย่างแรง”
ด้วยความรำคาญ เพื่อให้มันงียบ
ทั้งๆที่มันก็ช่วยให้เราไม่ไปผิดนักสำคัญๆอยู่เสมอ
และถ้ามันเผลอปลุกเราในวันพักผ่อน
บางทีเราอาจจะขว้างมันทิ้งด้วยซ้ำ
ทั้งๆที่เราก็เป็นคนตั้งเวลาเอาไว้เอง
บางครั้งเราก็มัวทำอย่างอื่น ที่เราเห็นว่าสำคัญมากเสียยิ่งกว่า
“นาฬิกา” ที่มันตั้งอยู่ที่เดิมของมันทุกวัน
เราไม่ใส่ใจมันเท่าไรหรอก
จะสนใจมันแค่ตอนเรา “อยากรู้เวลาก็เท่านั้นเอง”
...จนกระทั่งวันหนึ่ง...
นาฬิกาเดิมๆเรือนนั้นมันเงียบหายไป
คุณไม่รู้หรอกว่ามันเงียบไปเมื่อไร
คุณจำไม่ได้หรอกว่าตอนมันเดินครั้งสุดท้าย คือ ตอนไหน
คุณได้แต่โทษมันในเช้าวันนั้นว่า
“นาฬิกา เฮงซวย ทำไมถึงไม่ปลุก”
ทั้งที่มันเงียบไป เพราะคุณ...
...คุณรู้ไหมว่า...
“เพื่อน มันก็เหมือนนาฬิกาปลุกเนอะ”
ทำไมนะเหรอ...?
คุณคิดดูสิ- - -
ความรักระหว่างเพื่อน ก็เหมือนการเดินของเข็มนาฬิกานะ
เดินอยู่ที่เดิมๆๆๆๆๆ แต่ก็เดินไปได้เรื่อยๆๆๆๆๆ ไม่เหนื่อย ไม่เบื่อ
บางครั้งเพื่อนก็เตือนเรา บอกเรา
แนะนำเราในบางเรื่องที่เราควรจะฟัง
แต่เรากลับรำคาญมัน
พูดทำร้ายน้ำใจเค้า หรือ ทำให้เค้าเสียใจ
เพราะคิดว่าคำพูดเตือนของเค้าทำให้คุณรำคาญ
ถึงแม้บางทีคุณก็ทำไปโดยไม่ได้ตั้งใจ
แต่ลองสังเกตดูสิ- - -
สิ่งที่เพื่อนๆคุณเตือน (ด้วยความหวังดีนั้น)
บางทีกลับช่วยคุณได้ในหลายๆเรื่อง
หลายครั้ง หลายคราว
ที่คุณมัวแต่ทำเรื่องอื่น
ให้ความสำคัญกับเรื่องอื่นๆๆๆ
และมองข้ามความสำคัญของเพื่อน
เพราะคุณคิดอยู่เสมอว่า...
ความรักของเพื่อน มันเป็นเรื่องปกติ ธรรมดา
เช่นเดียวกับ นาฬิกา...
ที่มันจะเดินไปอย่างนั้น...เหมือนทุกๆวัน
แต่คุณคงลืมไปว่า...
สักวัน- - - ถ่านที่คุณใส่ไว้มันก้อต้องหมด
นาฬิกาไม่ได้ละเลยหน้าที่ของมัน
หากเพียงแต่เมื่อเวลาผ่านไป
มันจะเอาแรงที่ไหนเดิน หากไม่มีแบตเตอร์รี่
เช่นเดียวกับเพื่อนของคุณ
แม้เขาจะรักและปรารถนาดีกับคุณมากแค่ไหนก็ตาม
หากคุณเองไม่เคยใส่ใจ หลงลืมไปว่ายังมีเค้าอยู่
ก็เปรียบเหมือนเสียงดังของนาฬิกา
ที่มันไม่ได้ละทิ้งของมันหรอก
หากแต่เพียงคุณเองที่ไม่เคยจะเอาใจใส่ นาฬิกาเก่าๆ เดิมๆ เรือนนั้นเลย
ถึงเวลาหรือยังที่คุณจะหันกลับมามอง
มองดูกับนาฬิกาเรือนเดิม
ไม่สายไปใช่ไหมที่คุณจะใส่ถ่านให้มันอีกครั้ง
และไขลานให้มันเดินดังเดิม
เพื่อให้นาฬิกาเรือนเดิม
กลับมาทำหน้าที่ที่หน้าเบื่อเดิมๆๆๆ
- - - อีกสักครั้ง - -